Ο πόλεμος του 1974 με βρήκε στο σπίτι της γιαγιάς, στη Γλασκώβη. Όντας μικρός, δεν καταλάβαινα γιατί η μητέρα στεκόταν πάνω από την τηλεόραση, κλαίγοντας και προσπαθώντας να επικοινωνήσει με τον πατέρα και τα τρία μεγαλύτερα αδέλφια μου που βρίσκονταν στην Αμμόχωστο. Αντί για επιστροφή στο νησί, κατέληξα σε μια σχολική αίθουσα να μαθαίνω γραφή και ανάγνωση στα αγγλικά. Η ελληνική αλφαβήτα είχε τεθεί προσωρινά σε αναμονή.
Ανάμεσα στη θολούρα των βιομηχανικών φουγάρων και το τσουχτερό κρύο από τη μια, και στα καταπιεσμένα δάκρυα των ενηλίκων από την άλλη, παρηγοριά έβρισκα στη συλλογή μου από στρατιωτάκια και στον συλλαβισμό των παιδικών βιβλίων της σειράς Ladybird. Ένα από αυτά είχε στο εξώφυλλο το Taj Mahal, τον ναό-σύμβολο της αγάπης, στην καρδιά της Ινδίας. Θυμάμαι σαν σήμερα πως μέσα μου φούντωσε ένας διακαής πόθος: μια μέρα να τον δω με τα ίδια μου τα μάτια.
Στα τριάντα… φεύγα μου, πατούσα πόδι στο Νέο Δελχί, μαγεμένος από την έκρηξη χρωμάτων, αρωμάτων και εξωκοσμικών εικόνων μιας πραγματικότητας που ήταν έτη φωτός μακριά από τις εμπειρίες μου. Ο κεραυνοβόλος έρωτας ολοκληρώθηκε λίγες ημέρες μετά, στην Άγκρα, με τη θριαμβευτική είσοδό μου στο Taj Mahal, την οπτασία που ικανοποίησε και με το παραπάνω το παιδικό μου όνειρο. Από τότε παρακολουθώ σχεδόν εμμονικά τις εξελίξεις στη χώρα, η οποία βρήκε σταδιακά τον βηματισμό της, μαρσάροντας σε όλα τα επίπεδα, κυρίως στον τεχνολογικό τομέα, ανεβάζοντας θεαματικά το επίπεδο της οικονομίας της.
Το βλέμμα που κατέγραψε η αριστουργηματική οσκαρική ταινία «Το Πέρασμα στην Ινδία» (βασισμένη στο μυθιστόρημα «A Passage to India») περιέγραφε ένα σχεδόν αγεφύρωτο χάσμα ανάμεσα στον δυτικό και τον ινδικό κόσμο. Σήμερα το χάσμα αυτό δεν εξαφανίστηκε, αλλά συρρικνώθηκε. Όχι επειδή η αχανής χώρα επέλεξε να δυτικοποιηθεί. Αντιθέτως, διατηρεί τις ιδιαιτερότητές της. Αλλά γιατί επένδυσε στα δικά της συγκριτικά πλεονεκτήματα, ανεβάζοντας παράλληλα το βιοτικό επίπεδο εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων.
Μέσα σε αυτό το νέο γεωοικονομικό σκηνικό γεννήθηκε και μια διαφορετική σχέση της Ινδίας με τη μικρή Κύπρο. Με κοινό παρονομαστή την ιστορική τους εμπειρία, αλλά και με ξεκάθαρο στρατηγικό προσανατολισμό, το νησί να λειτουργήσει ως γέφυρα της Ινδίας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση και ταυτόχρονα ως σημείο συνάντησης δύο οικονομιών που αναζητούν νέες αγορές και νέες ισορροπίες.
Η πολιτική προσέγγιση δεν έμεινε σε δηλώσεις καλής θέλησης. Τα τελευταία χρόνια μεταφράζεται σε πραγματικές ροές κεφαλαίων, συνεργασιών και επιχειρηματικών συμπράξεων. Κυπριακές εταιρείες υπηρεσιών — νομικές, λογιστικές, επενδυτικές — άρχισαν να λειτουργούν ως ευρωπαϊκή «πύλη εισόδου» για ινδικές επιχειρήσεις που επιδιώκουν πρόσβαση στην ενιαία αγορά. Την ίδια ώρα, το κυπριακό επιχειρείν ανακαλύπτει μια αγορά εκατοντάδων εκατομμυρίων καταναλωτών, κάτι που πριν δύο δεκαετίες έμοιαζε με… ινδικό παραμύθι.
Ιδιαίτερη δυναμική αποκτά η συνεργασία στον τομέα της τεχνολογίας. Η Ινδία, παγκόσμιος κόμβος πληροφορικής και ψηφιακών υπηρεσιών, συναντά μια Κύπρο που μετασχηματίζεται σε περιφερειακό κέντρο καινοτομίας, fintech και startups. Πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα και νεοφυείς επιχειρήσεις δημιουργούν συνέργειες, ενώ η γεωγραφική θέση του νησιού προσφέρει στην ινδική τεχνογνωσία πρόσβαση στη Μέση Ανατολή και στην Ευρώπη ταυτόχρονα.
Τελικά, αυτό που διαμορφώνεται δεν είναι μια απλή διμερής σχέση, αλλά μια αμοιβαία αναγνώριση ρόλων. Η Ινδία αναζητεί αξιόπιστες ευρωπαϊκές βάσεις και η Κύπρος αναζητεί νέους στρατηγικούς εταίρους πέρα από τα παραδοσιακά της όρια. Και ίσως εδώ βρίσκεται η σημασία του «περάσματος». Όχι η γεωγραφική μετακίνηση, αλλά η μετάβαση από τη νοσταλγία της εξωτικής εικόνας σε μια ώριμη συνεργασία συμφερόντων, εκεί όπου το παιδικό όνειρο συναντά τη νέα πραγματικότητα.
