Στον επαγγελματικό κόσμο συχνά δίνεται έμφαση στις υπηρεσίες, στα προϊόντα και στα τεχνικά χαρακτηριστικά. Όλα αυτά έχουν τη σημασία τους. Όμως δεν είναι η αρχή. Είναι το αποτέλεσμα.
Πίσω από κάθε υπηρεσία υπάρχει ένας άνθρωπος.
Ένας άνθρωπος που παίρνει αποφάσεις, θέτει όρια, διαχειρίζεται δυσκολίες και καθορίζει τον τρόπο συνεργασίας. Η ποιότητα, η συνέπεια, η επικοινωνία και ο επαγγελματισμός δεν είναι τυχαία στοιχεία· είναι αντανάκλαση του ανθρώπου που διοικεί.
Σε κάθε έργο, μικρό ή μεγάλο, αυτό που τελικά κάνει τη διαφορά δεν είναι μόνο το «τι» προσφέρεται, αλλά το «πώς» και το «από ποιον». Ο τρόπος που ακούγεται ο πελάτης, ο σεβασμός στον χρόνο και στις ανάγκες του, η ευθύνη όταν κάτι δεν πάει όπως είχε σχεδιαστεί όλα αυτά δεν περιγράφονται εύκολα σε μια λίστα υπηρεσιών.
Γι’ αυτό και η εμπιστοσύνη δεν χτίζεται με υποσχέσεις, αλλά με στάση.
Με συνέπεια λόγων και πράξεων.
Με παρουσία.
Οι υπηρεσίες έχουν αξία όταν πίσω τους υπάρχει άνθρωπος με συνείδηση, ευθύνη και ξεκάθαρη φιλοσοφία.
Γιατί στο τέλος, κάθε συνεργασία είναι ανθρώπινη πριν γίνει επαγγελματική.
Προσωπική Ανάπτυξη: Το Στρατηγικό Πλεονέκτημα στην Επιχειρηματικότητα
Η προσωπική ανάπτυξη και η αυτοβελτίωση πριν την εφαρμογή επιχειρηματικών δεξιοτήτων δεν είναι απόλυτα υποχρεωτική πολλοί επιχειρηματίες μαθαίνουν μέσα από την πράξη και την εμπειρία.
Ωστόσο, όταν ξεκινάς χωρίς εσωτερική ισορροπία, οι δεξιότητές σου μπορεί να φέρουν επιτυχίες, αλλά συνοδεύονται από μεγαλύτερο ψυχολογικό, συναισθηματικό και προσωπικό κόστος.
Με άλλα λόγια, η αυτοβελτίωση δεν είναι προαπαιτούμενο, αλλά στρατηγικό πλεονέκτημα: σου επιτρέπει να εφαρμόζεις τις επιχειρηματικές σου δεξιότητες με συνέπεια, ασφάλεια και βιωσιμότητα, μειώνοντας τα «κρυφά ρίσκα» που εμφανίζονται στην πορεία.
Η επένδυση στον ίδιο σου τον εαυτό πριν ενεργοποιήσεις τις επιχειρηματικές δεξιότητες είναι το πιο ισχυρό όπλο για σταθερή και διαρκή ανάπτυξη.
Η αυτοβελτίωση ως στάση ζωής στον χώρο εργασίας
Η αυτοβελτίωση δεν είναι θεωρία· είναι στάση ζωής που καθορίζει τον τρόπο που εργαζόμαστε, σκεφτόμαστε και εξελισσόμαστε.
Όταν ο άνθρωπος βρίσκεται σε εσωτερική ανισορροπία, εργάζεται μέσα από την ανάγκη κάνει συμβιβασμούς, αποδέχεται όρους που δεν του ταιριάζουν και εύκολα γίνεται ευάλωτος σε πιέσεις. Εκεί, η εργασία παύει να είναι δημιουργία και μετατρέπεται σε υποχρέωση.
Όταν όμως αρχίζει να εργάζεται πρώτα πάνω στον εαυτό του, αλλάζει ολόκληρη η αντίληψή του για την εργασία. Δεν κυνηγά πια απλώς την οικονομική σταθερότητα τη δημιουργεί μέσα από τη συνειδητότητα, τη συνέπεια και την εσωτερική του ωριμότητα. Μαζί της έρχονται και η ψυχική ισορροπία, η αυτοεκτίμηση και ο σεβασμός, τόσο προς τον εαυτό όσο και από το περιβάλλον του.
Κάπου εκεί αρχίζει και η διάκριση.
Γιατί υπάρχουν δύο είδη επαγγελματισμού:
– Ο επαγγελματισμός του ερασιτέχνη, που είναι συνήθως κτισμένος πάνω σε ελλείψεις· σε ανασφάλεια, ανάγκη για επιβεβαίωση και φόβο απώλειας. Λειτουργεί περισσότερο ως μηχανισμός επιβίωσης παρά ως συνειδητή στάση.
– Και ο επαγγελματισμός του συνειδητού ανθρώπου, που εργάζεται με αξίες, συνέπεια και σεβασμό, ανεξάρτητα από το είδος της εργασίας του. Ο επαγγελματισμός του έχει θεμέλιο την αυτογνωσία και εκφράζει τον χαρακτήρα του, όχι την ανάγκη του.
Ο δεύτερος δεν εργάζεται απλώς για να ζήσει εργάζεται για να εξελίσσεται. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη μορφή επιτυχίας, γιατί στηρίζεται σε κάτι που δεν μπορεί να χαθεί: τον ίδιο τον εαυτό του.
Οι σκέψεις και οι συμπεριφορές μας δεν προκύπτουν σε κενό
Κάθε μας σκέψη, κάθε μας συμπεριφορά, κάθε απόφαση που παίρνουμε έχει τις ρίζες της βαθιά μέσα μας, αλλά και γύρω μας. Δεν εμφανίζονται από το πουθενά, ούτε προκύπτουν τυχαία· είναι αποτέλεσμα μιας συνεχούς αλληλεπίδρασης μεταξύ του εσωτερικού μας κόσμου και του περιβάλλοντος που μας περιβάλλει.
Οι εμπειρίες που έχουμε ζήσει, οι άνθρωποι που μας έχουν διαμορφώσει, οι στιγμές επιτυχίας και αποτυχίας που έχουμε βιώσει, όλα συνθέτουν τον καμβά πάνω στον οποίο γράφονται οι σκέψεις μας. Ακόμη και οι αξίες και οι πεποιθήσεις μας είναι προϊόν μιας αδιάκοπης διαδικασίας μάθησης, παρατήρησης και αφομοίωσης.
Το περιβάλλον μας η οικογένεια, οι φίλοι, η κοινωνία, η κουλτούρα μας δεν είναι απλώς παρατηρητής, αλλά ενεργός συμμετέχων στη διαμόρφωση του τρόπου που σκεφτόμαστε και ενεργούμε. Τις περισσότερες φορές, οι συμπεριφορές μας αντικατοπτρίζουν πρότυπα που έχουμε μάθει ή αντιληφθεί, συνειδητά ή ασυνείδητα.
Και φυσικά, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τη βιολογία μας: ο εγκέφαλος, οι χημικές διεργασίες, η φυσιολογία μας, όλα παίζουν ρόλο στον τρόπο που αισθανόμαστε, αντιδρούμε και αποφασίζουμε. Η σκέψη δεν είναι απλώς μια αφηρημένη διαδικασία· είναι αποτέλεσμα σύνθετων συστημάτων που λειτουργούν ταυτόχρονα, οδηγώντας σε συμπεριφορές που φαίνονται αυθόρμητες, αλλά έχουν τις ρίζες τους σε βάθος χρόνου.
Αν δεν κατανοήσουμε από πού προκύπτουν και γιατί, η συνείδηση συχνά δικαιολογεί τα λάθη, ντύνοντάς τα με λογική. Οι αντιδράσεις μας μπορεί να φαίνονται ορθολογικές, αλλά στην πραγματικότητα συχνά βασίζονται σε πρότυπα, φόβους ή επιρροές που δεν έχουμε εξετάσει σε βάθος. Αυτό δημιουργεί μια ψευδαίσθηση ελέγχου: πιστεύουμε ότι οι πράξεις μας είναι αυθόρμητες και σωστές, ενώ στην πραγματικότητα ακολουθούμε μοτίβα που μας έχουν “εκπαιδεύσει” να βλέπουμε τον κόσμο με συγκεκριμένο τρόπο.
Η παρατήρηση των σκέψεων και των αντιδράσεών μας μπορεί να μας βοηθήσει να αναγνωρίσουμε αυτά τα μοτίβα και να μάθουμε από τα λάθη δικά μας ή των άλλων. Η συνειδητή παρατήρηση και η βαθύτερη κατανόηση των αιτιών πίσω από τις σκέψεις και τις συμπεριφορές μας είναι ο μόνος τρόπος να σπάσουμε αυτή την αυτόματη λογική των λαθών. Όταν αναγνωρίζουμε τις ρίζες τους τις εμπειρίες, τις επιρροές, τα συναισθήματα και τις ανάγκες που τα προκαλούν μπορούμε να δούμε τα λάθη όχι ως αποτυχίες, αλλά ως εργαλεία μάθησης και αυτογνωσίας.
Και, όπως το έθεσε ο Σωκράτης, «ὁ ἀνεξέταστος βίος οὐ βιωτὸς ἀνθρώπῳ».
Γιατί μια ζωή που δεν την παρατηρούμε, δεν την εμβαθύνουμε και δεν την κατανοούμε, είναι μια ζωή που απλώς επαναλαμβάνει τα ίδια μοτίβα. Η αυτοεξέταση είναι η αρχή της ελευθερίας.
Τα ίδια μοτίβα στην καθημερινότητα και στην επιχείρηση
Οι περισσότεροι άνθρωποι λειτουργούν στην επιχείρησή τους με τα ίδια μοτίβα που εφαρμόζουν στην καθημερινότητά τους. Δύο διαφορετικοί τομείς, αλλά με την ίδια προσέγγιση.
Ακόμα και όταν εκπαιδεύονται σε επιχειρησιακά μοντέλα και στρατηγικές, τα καθημερινά τους μοτίβα συμπεριφοράς συχνά παραμένουν τα ίδια. Αυτά καθορίζουν πώς παίρνουν αποφάσεις, πώς διαχειρίζονται επαγγελματικές σχέσεις και πώς λειτουργεί συνολικά μια επιχείρηση.
Όταν κάποιος δυσκολεύεται να διαχειριστεί την καθημερινότητά του, πώς μπορεί να διοικήσει με ισορροπία μια επιχείρηση;
Όλα ξεκινούν από εμάς. Η αρχή είμαστε εμείς, πριν διανύσουμε οποιαδήποτε άλλη πορεία. Η αλλαγή στον τρόπο που λειτουργούμε στην καθημερινότητα επηρεάζει άμεσα τη διαχείριση και την πορεία μας σε κάθε τομέα της ζωής μας.
Η ανάπτυξη χωρίς επίγνωση δεν θεραπεύει τα μοτίβα· τα μεγεθύνει
Η ανάπτυξη προσωπική ή επαγγελματική συχνά παρουσιάζεται ως λύση. Περισσότερη επιτυχία, περισσότερη γνώση, περισσότερη ευθύνη. Όμως η ανάπτυξη από μόνη της δεν είναι ουδέτερη. Δεν διορθώνει αυτόματα ό,τι κουβαλάμε μέσα μας. Αντίθετα, έχει την τάση να ενισχύει ό,τι ήδη υπάρχει.
Τα μοτίβα συμπεριφοράς που έχουμε διαμορφώσει στην καθημερινότητά μας δεν εξαφανίζονται επειδή αλλάζει το πλαίσιο. Μεταφέρονται. Και όταν το πλαίσιο μεγαλώνει περισσότερη εξουσία, περισσότερη πίεση, περισσότερες απαιτήσεις τα μοτίβα αυτά μεγεθύνονται.
Η τελειομανία μπορεί να μετατραπεί σε έλεγχο.
Η ανάγκη για ασφάλεια σε ανάγκη για εξουσία.
Η ανασφάλεια σε αλαζονεία.
Η συνεχής εγρήγορση σε μόνιμη εξάντληση.
Η έλλειψη επικοινωνίας σε απομόνωση.
Όχι επειδή κάποιος «χάλασε», αλλά επειδή δεν προηγήθηκε επίγνωση.
Η ανάπτυξη χωρίς επίγνωση λειτουργεί σαν μεγεθυντικός φακός. Δεν φιλτράρει. Δεν διορθώνει. Απλώς φωτίζει πιο έντονα τα εσωτερικά μας χαρακτηριστικά. Γι’ αυτό και πολλές φορές βλέπουμε ανθρώπους να “πετυχαίνουν”, αλλά να χάνουν την ισορροπία τους, τις σχέσεις τους ή την επαφή με τον εαυτό τους.
Η ουσία της αυτοβελτίωσης δεν βρίσκεται στο αποτέλεσμα, αλλά στη σειρά.
Πρώτα επίγνωση. Μετά ανάπτυξη.
Η επίγνωση δεν είναι άρνηση της φιλοδοξίας. Είναι κατανόηση του πώς λειτουργούμε όταν πιεζόμαστε, όταν ελέγχουμε, όταν φοβόμαστε, όταν θέλουμε να αποδείξουμε. Είναι η ικανότητα να παρατηρούμε τον εαυτό μας πριν τα μοτίβα γίνουν ταυτότητα.
Όταν η επίγνωση προηγείται, η ανάπτυξη μεταμορφώνει.
Όταν απουσιάζει, η ανάπτυξη παγιώνει.
Και τελικά, η πραγματική πρόοδος δεν μετριέται μόνο σε αριθμούς, ρόλους ή αποτελέσματα, αλλά στο αν γινόμαστε πιο συνειδητοί άνθρωποι καθώς μεγαλώνει η ζωή μας ή απλώς πιο ισχυρές εκδοχές των ίδιων ασυνείδητων μοτίβων.
Ο ρόλος των φόβων και των ανασφαλειών στη λειτουργία μιας επιχείρησης
Η λειτουργία μιας επιχείρησης δεν καθορίζεται μόνο από τις τεχνικές δεξιότητες, τη γνώση ή τη στρατηγική.
Καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τον εσωτερικό κόσμο των ανθρώπων που τη διοικούν και εργάζονται μέσα σε αυτή.
Φόβοι, ανασφάλειες και μη συνειδητοποιημένα μοτίβα συμπεριφοράς επηρεάζουν άμεσα:
τις αποφάσεις
τη διαχείριση χρόνου,
τα όρια στις συνεργασίες
και τη συνολική βιωσιμότητα της επιχείρησης.
Πώς οι εσωτερικές καταστάσεις μεταφέρονται στην επιχείρηση
Όταν ένας άνθρωπος λειτουργεί:
υπό πίεση,
με φόβο απώλειας ευκαιριών,
ή με ανάγκη αποδοχής,
αυτές οι εσωτερικές καταστάσεις δεν μένουν προσωπικές.
Μεταφέρονται στον τρόπο που:
αναλαμβάνει έργα,
διαπραγματεύεται συμφωνίες,
και επικοινωνεί με πελάτες ή συνεργάτες.
Η επιχείρηση, στην πράξη, γίνεται αντανάκλαση του ανθρώπου.
Συνηθισμένα μοτίβα που επηρεάζουν αρνητικά τη λειτουργία
1. Φόβος απώλειας ευκαιρίας
Οδηγεί σε:
υπερδέσμευση,
αποδοχή έργων χωρίς ρεαλιστικό σχεδιασμό,
λειτουργία με τη λογική «θα τα βρούμε στην πορεία».
Αποτέλεσμα: αυξημένη πίεση και αστάθεια.
2. Ανασφάλεια στη θέσπιση ορίων
Εκφράζεται ως:
δυσκολία να ειπωθεί ένα ξεκάθαρο «όχι»,
ασάφεια στις συμφωνίες,
συνεχείς προσαρμογές χωρίς επαναδιαπραγμάτευση.
Αποτέλεσμα: παρεξηγήσεις, φθορά σχέσεων, μείωση ποιότητας.
3. Αντιδραστική διαχείριση πίεσης
Όταν δεν υπάρχει επίγνωση:
η πίεση δεν διαχειρίζεται,
αλλά μεταφέρεται στο σύστημα (συνεργάτες, έργα, ομάδες).
Αποτέλεσμα: η επιχείρηση λειτουργεί σε μόνιμο καθεστώς άγχους.
Η σημασία της αυτοβελτίωσης στον επαγγελματικό χώρο
Η αυτοβελτίωση δεν αφορά μόνο την ανάπτυξη δεξιοτήτων.
Αφορά κυρίως:
την κατανόηση του πώς λειτουργώ όταν πιέζομαι,
πώς παίρνω αποφάσεις όταν φοβάμαι,
και πώς θέτω όρια χωρίς ενοχή.
Ο συνειδητός επαγγελματίας:
δεν αποδέχεται έργα από ανάγκη,
δεν απορρίπτει από φόβο,
αλλά επιλέγει με ευθύνη.
Από την ανάγκη στη συνειδητή στάση
Υπάρχουν δύο διαφορετικές επαγγελματικές στάσεις:
Επαγγελματισμός που βασίζεται στην ανάγκη
Λειτουργία υπό πίεση
Ασαφή όρια
Βραχυπρόθεσμες αποφάσεις
-Επαγγελματισμός που βασίζεται στην αυτογνωσία
Καθαρή επικοινωνία
Ρεαλιστικός σχεδιασμός
Βιώσιμη ανάπτυξη
Η διαφορά δεν είναι εξωτερική.
Είναι εσωτερική.
Γιατί η αυτοβελτίωση είναι θεμέλιο υγιούς επιχείρησης
Μια επιχείρηση δεν μπορεί να είναι πιο σταθερή από τους ανθρώπους που τη στηρίζουν.
Όσο αυξάνεται η επίγνωση:
μειώνονται οι παρορμητικές αποφάσεις,
ενισχύεται η υπευθυνότητα,
και δημιουργείται κουλτούρα εμπιστοσύνης.
Η αυτοβελτίωση στον κόσμο των επιχειρήσεων δεν είναι μόνο προσωπικό όφελος.
Είναι στρατηγικό πλεονέκτημα.
Η πραγματική επιχειρηματική εξέλιξη δεν ξεκινά από την αγορά.
Ξεκινά από τον άνθρωπο.
Όταν ο άνθρωπος εξελίσσεται εσωτερικά,
η επιχείρηση αποκτά δομή, σταθερότητα και διάρκεια.
Συγγραφέας & Μελετητής της Ανθρώπινης Εμπειρίας
