Η αποκάλυψη ότι ο Ντόναλτ Τραμπ παρενέβη προσωπικά στον Ινφαντίνο για να σβηστεί η τιμωρία του Αμερικανού σταρ Φολαρίν Μπάλογκαν πριν το ματς με το Βέλγιο, αποτελεί ίσως το μεγαλύτερο εξωαγωνιστικό σκάνδαλο του φετινού Μουντιάλ.
Σε μια φάση έντασης και διεκδίκησης της μπάλας, ο Μπαλογκαν έχασε την ψυχραιμία του και υπέπεσε σε ένα εκτός φάσης σκληρό μαρκάρισμα. Ο διαιτητής, έχοντας άμεση οπτική επαφή με το περιστατικό και με τη σύμφωνη γνώμη του VAR, του έδειξε την απευθείας κόκκινη κάρτα στέλνοντάς τον πρόωρα στα αποδυτήρια.
Σύμφωνα με τους επίσημους πειθαρχικούς κανονισμούς της FIFA, η απευθείας κόκκινη κάρτα για βίαιη διαγωγή (violent conduct) επιφέρει:
- Αυτόματο αποκλεισμό τουλάχιστον μίας αγωνιστικής, με άμεση ισχύ για το επόμενο επίσημο παιχνίδι της διοργάνωσης (στην περίπτωση του Μπάλογκαν, τον κρίσιμο αγώνα της φάσης των «16» κόντρα στο Βέλγιο).
- Πειθαρχικό έλεγχο που, ανάλογα με τη σοβαρότητα του χτυπήματος, θα μπορούσε να αυξήσει την ποινή σε δύο ή περισσότερες αγωνιστικές, θέτοντας ουσιαστικά εκτός Μουντιάλ τον κορυφαίο επιθετικό των ΗΠΑ.
Αυτή η αυτόματη, «απαραβίαστη» ποινή ήταν που ενεργοποίησε τα αντανακλαστικά του Λευκού Οίκου, οδηγώντας στην πρωτοφανή παρέμβαση του Τραμπ για την αναστολή της.
Ο Τραμπ χρησιμοποίησε την ισχύ των ΗΠΑ ως συνδιοργανώτριας χώρας για να ασκήσει πίεση με τη FIFA να ενεργοποιεί το Άρθρο 27 (περί αναστολής ποινών), ένα άρθρο που σπάνια χρησιμοποιείται για απευθείας κόκκινες κάρτες, βαφτίζοντας την απόφαση «νομικά τεκμηριωμένη».
Η μεγαλύτερη απειλή για το σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν είναι το σκληρό παιχνίδι, αλλά η ωμή realpolitik. Όταν οι κανόνες του γηπέδου γίνονται αντικείμενο πολιτικής διαπραγμάτευσης, το ποδόσφαιρο παύει να είναι το παιχνίδι του κόσμου και γίνεται το παιχνίδι των ισχυρών.
Το Άρθρο 27 έχει γίνει πλέον το απόλυτο διπλωματικό εργαλείο. Χρησιμοποιείται επιλεκτικά μόνο για τους «πολύ ισχυρούς», αποδεικνύοντας ότι οι κανόνες του ποδοσφαίρου είναι ελαστικοί όταν υπάρχει η κατάλληλη πολιτική πίεση.
Η τιμωρία λόγω αποβολής ή συσσώρευσης καρτών είναι ένας από τους πιο σκληρούς τρόπους για να χάσει ένας ποδοσφαιριστής τον σημαντικότερο αγώνα της ζωής του. Η ιστορία του ποδοσφαίρου είναι γεμάτη με τέτοιες τραγικές φιγούρες που αναγκάστηκαν να παρακολουθήσουν έναν μεγάλο τελικό από τις κερκίδες, μερικές φορές μάλιστα αφού πρώτα είχαν γίνει οι ήρωες της ομάδας τους για να φτάσει ως εκεί.
Η μοναδική άλλη φορά στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων που ένας παίκτης αποβλήθηκε αλλά τελικά δεν εξέτισε την ποινή του, χάρη σε πολιτική παρέμβαση, ήταν η γνωστή υπόθεση Γκαρίντσα, πίσω στο 1962. Στον ημιτελικό της Βραζιλίας με τη διοργανώτρια Χιλή, ο θρυλικός Γκαρίντσα αποβλήθηκε στο 83ο λεπτό για μια κλωτσιά εκδίκησης σε αντίπαλο. Ο πρόεδρος της Χιλής, Χόρχε Αλεσάντρι, συνυπέγραψε αίτημα προκειμένου να επιτραπεί στον Γκαρίντσα να αγωνιστεί στον τελικό, ενώ ο πρόεδρος του Περού φέρεται να τηλεφώνησε προσωπικά στον διαιτητή. Επιπλέον, ο επόπτης γραμμών που είχε δει τη φάση «εξαφανίστηκε» (φήμες λένε πως δωροδοκήθηκε) και δεν εμφανίστηκε ποτέ να καταθέσει στην πειθαρχική επιτροπή. Καθώς τότε δεν υπήρχε αυτόματη ποινή αποκλεισμού, η FIFA τη γλίτωσε με μια απλή προειδοποίηση. Ο Γκαρίντσα έπαιξε κανονικά στον τελικό και η Βραζιλία κατέκτησε το τρόπαιο.
Το «παραθυράκι» που χρησιμοποίησε η FIFA για τον Μπάλογκαν (το περίφημο Άρθρο 27 του πειθαρχικού κώδικα) είχε δοκιμαστεί ξανά λίγους μήνες νωρίτερα, με έντονο πολιτικό παρασκήνιο.
Ο Κριστιάνο Ρονάλντο είχε δεχτεί κόκκινη κάρτα στα προκριματικά του Μουντιάλ απέναντι στην Ιρλανδία, η οποία επέσυρε αυτόματη ποινή τριών αγωνιστικών (κάτι που θα τον άφηνε εκτός από την πρεμιέρα της τελικής φάσης του Μουντιάλ). Η ποινή του Ρονάλντο ανεστάλη «μυστηριωδώς» από τη FIFA, μόλις μία εβδομάδα αφότου ο Πορτογάλος σταρ είχε επισκεφθεί τον Λευκό Οίκο ως μέλος διπλωματικής αποστολής του Σαουδάραβα διαδόχου, Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν. Η FIFA εφάρμοσε για πρώτη φορά το Άρθρο 27, μετατρέποντας τις 2 από τις 3 αγωνιστικές της ποινής σε «αναστολή με ετήσια δοκιμασία», επιτρέποντάς του να παίξει κανονικά στα τελικά. Αυτή ακριβώς η απόφαση άνοιξε τον δρόμο και για τον Μπάλογκαν.
Το ποδόσφαιρο έχει θεσμοθετήσει κανόνες για να προστατεύει το θέαμα (όπως το σβήσιμο των κίτρινων καρτών μετά τα προημιτελικά). Αυτό όμως γίνεται συλλογικά και ισότιμα για όλους. Η περίπτωση του Μπάλογκαν δεν ήταν θεσμική προστασία, ήταν προνομιακή μεταχείριση.
Από τη μία πλευρά, η FIFA δηλώνει «ανίσχυρη» να προστατεύσει έναν δικό της κορυφαίο διαιτητή (Omar Artan) που απελαύνεται άδικα από τις αμερικανικές αρχές, επικαλούμενη την εθνική κυριαρχία των ΗΠΑ. Από την άλλη, όταν ο Αμερικανός Πρόεδρος ζητάει «χάρη» για τον παίκτη του, η FIFA ενεργοποιεί σπάνια άρθρα του πειθαρχικού της κώδικα (άρθρο 27) για να αναστείλει την ποινή του.
Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, η κυριαρχία των ισχυρών κρατών δεν σταματά στις πύλες των αεροδρομίων, αλλά επεκτείνεται μέχρι τη σέντρα του γηπέδου. Το ποδόσφαιρο όμως, με έναν δικό του μεταφυσικό τρόπο, «τιμώρησε» την αλαζονεία. Παρά την πρωτοφανή διπλωματική μάχη για να παίξει ο Μπάλογκαν, οι ΗΠΑ αποκλείστηκαν πανηγυρικά από το Βέλγιο με 4-1.
Αν οι διοργανώτριες χώρες μπορούν να υπαγορεύουν ποιος παίζει και ποιος όχι, μήπως το Μουντιάλ έπαψε να είναι το «Παγκόσμιο Κύπελλο» και έγινε ένα γεωπολιτικό talk show;
