Τίποτα και ποτέ δεν είναι απλό στην Κύπρο όταν πρόκειται για μεγάλα έργα και μεγάλες μεταρρυθμίσεις. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για το συνταξιοδοτικό, ένα ζήτημα που αγγίζει σχεδόν κάθε πολίτη και αφορά όχι μόνο τους σημερινούς, αλλά και τους αυριανούς συνταξιούχους.
Ο αρμόδιος Υπουργός είχε θέσει ως στόχο να ξεκινήσει ο διάλογος με τους κοινωνικούς εταίρους τον Αύγουστο και μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου να καταθέσει το νομοσχέδιο στη Βουλή. Καλό είναι, όμως, να κρατάμε και μια μικρή (έως μεγάλη) πισινή. Γιατί, όσο προχωρά η συζήτηση, τόσο περισσότερα ερωτήματα προκύπτουν και οι θέσεις των εμπλεκομένων δεν είναι ακριβώς ευθυγραμμισμένες.
Ποιο θα είναι τελικά το συνολικό κόστος της μεταρρύθμισης; Πόσο θα επιβαρυνθούν το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων και ο κρατικός προϋπολογισμός; Είναι επαρκείς οι αναλογιστικές παραδοχές; Πώς θα διασφαλιστεί ότι το ΤΚΑ θα παραμείνει βιώσιμο σε βάθος δεκαετιών; Θα χρειαστούν τελικά υψηλότερες εισφορές ή μεγαλύτερη ηλικία συνταξιοδότησης; Και ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό, αν οι προβλέψεις δεν επαληθευτούν;
Η κυβέρνηση θέτει ως στόχους υψηλότερες συντάξεις, στήριξη των χαμηλοσυνταξιούχων και ένα ισχυρό ΤΚΑ. Όλα απολύτως θεμιτά. Αλλά μια τόσο μεγάλη αλλαγή δεν μπορεί να κριθεί μόνο από το τι δίνει σήμερα. Πρέπει να κριθεί και από το τι αφήνει στις επόμενες γενιές.
Και κάτι ακόμη. Όταν το νομοσχέδιο φτάσει στη Βουλή, ας είμαστε προετοιμασμένοι. Προβλέπουμε ότι ο λαϊκισμός θα αγγίξει… κόκκινο. Συντάξεις, εισφορές, ηλικίες συνταξιοδότησης και παροχές αποτελούν ιδανικό πεδίο για πολιτικές κορώνες και εύκολες υποσχέσεις.
Ετοιμαστείτε, λοιπόν, για σόου τύπου hunger games. Καλύτερα, λοιπόν, να καθυστερήσει λίγο μια σωστή μεταρρύθμιση, παρά να ψηφιστεί βιαστικά μια μισοτελειωμένη και να χρειαστεί μετά… botox.
