Ακούμε συχνά senior στελέχη και ηγέτες επιχειρήσεων να αποφεύγουν συμμετοχή σε πάνελ, να αρνούνται προσκλήσεις για keynote speakers και να προτιμούν να στείλουν ένα email αντί να μιλήσουν στο town hall της εταιρείας τους.
Ως σύμβουλος επικοινωνίας και communication strategist έχω δουλέψει με δεκάδες ηγετικά στελέχη: brilliant minds, στρατηγικά μυαλά, άνθρωποι που παίρνουν αποφάσεις εκατομμυρίων, που ηγούνται ομάδων με εκατοντάδες άτομα. Και όμως, πολλοί από αυτούς παγώνουν όταν έρθει η στιγμή να μιλήσουν δημόσια. Να σταθούν στη σκηνή. Να απαντήσουν σε έναν δημοσιογράφο, να προσφωνήσουν μια εκδήλωση, να μιλήσουν με καθαρότητα στην ίδια τους την ομάδα και να κερδίσουν το ενδιαφέρον και την αναγνώριση της. Συχνά διαβάζω ομιλίες ή συνεντεύξεις να είναι γραμμένες σε μια ξύλινη γλώσσα με απουσία συναισθήματος, σχετικότητας, έμπνευσης ακόμα και χιούμορ.
Αυτό δεν είναι ούτε αδυναμία, ούτε κατακριτέο και ούτε αδιόρθωτο. Σίγουρα, αυτό δεν οφείλεται σε έλλειψη γνώσης ή ικανοτήτων σε αυτό που κάνουν. Είναι απλά έλλειψη αυτοπεποίθησης και εμπειρίας μπροστά στο μικρόφωνο και μπροστά σε μεγάλα κοινά. Είναι έλλειψη εκπαίδευσης σε μια συγκεκριμένη δεξιότητα αυτή του δημόσιου λόγου και της επικοινωνιακής αλληλεπίδρασης με διάφορα κοινά.
Και εδώ ας το πούμε ξεκάθαρα:
το πρόβλημα δεν είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν κάτι αξιόλογο, σημαντικό, ενδιαφέρον και ξεχωριστό να πουν.
Η πρόκληση είναι ότι δεν έχουν μάθει πώς να το πουν και αυτό τους μπλοκάρει, τους αγχώνει, τους αποθαρρύνει.
Η εποχή του “silent leader” έχει τελειώσει
Ζούμε σε μια εποχή υπερέκθεσης. Η πληθώρα των digital and social media σε συνδυασμό με τα παραδοσιακά μέσα απαιτούν περιεχόμενο, πιέζουν για υλικό. Οι επιχειρήσεις κρίνονται καθημερινά: από επενδυτές, εργαζόμενους, πελάτες, regulators, media. Και σε αυτό το περιβάλλον, η σιωπή δεν είναι επιλογή. Πιο παλιά λέγαμε: δεν μου αρέσει η αυτοπροβολή, δεν είναι για εμένα αυτά, εγώ εστιάζομαι στην ουσία, στη δουλειά μου.
Ήμουν και εγώ μια από αυτούς, εσωστρεφής από τη φύση μου. Και όμως αυτό δεν είναι πλέον επιλογή. Έχουμε χρέος και υποχρέωση να έχουμε εικόνα, παρουσία, αντίκτυπο.
Ο σημερινός ηγέτης πρέπει να συνδυάσει τουλάχιστον 7 ρόλους: να είναι οραματιστής, μέντορας, coach, δάσκαλος ,problem solver, manager και επιπλέον πρέπει να έχει εικόνα ηγέτη.
Οι οργανισμοί σήμερα χρειάζονται πρόσωπο. Χρειάζονται φωνή. Χρειάζονται ηγέτες που να μπορούν να σταθούν με άνεση μπροστά σε κοινό, κάμερα ή δημοσιογράφο και να πουν:
΄Αυτό είμαστε. Αυτό πιστεύουμε. Αυτό χτίζουμε.΄
Η εικόνα μιας επιχείρησης δεν χτίζεται μόνο με reports και αποτελέσματα. Χτίζεται με αφήγημα. Με παρουσία. Με συνέπεια λόγου και πράξης. Και αυτό δεν μπορεί και δεν πρέπει να το κάνει μόνο το brand. Πρέπει να το κάνουν και οι άνθρωποί του.
Media & stage training δεν είναι “nice to have”
Για χρόνια, το media training αντιμετωπιζόταν ως κάτι που θα χρειαστούμε αν υπάρξει κρίση. Σήμερα, είναι βασικό εργαλείο ηγεσίας και υπάρχουν τουλάχιστον 5 βασικοί λόγοι για αυτό:
- Γιατί οι πελάτες επιλέγουν συνεργάτες και επιχειρήσεις που έχουν τη σωστή εικόνα στα δικά τους μάτια.
- Γιατί οι επενδυτές επενδύουν σε ανθρώπους, όχι μόνο σε νούμερα.
- Γιατί το ταλέντο επιλέγει εργοδότες με ξεκάθαρο όραμα και αυθεντική κουλτούρα.
- Γιατί οι εργαζόμενοι θέλουν να ακούσουν τον CEO τους να τους εμπνέει, να τους καθοδηγεί, να νιώθει την ενέργεια και τη δυναμική αυτού που εκπροσωπεί.
- Γιατί οι stakeholders μας καταναλώνουν καθημερινά επιχειρηματικό περιεχόμενο και η τυχών δική μας απουσία μας κοστίζει με πολλούς τρόπους.
Ο φόβος της έκθεσης είναι ανθρώπινος. Η αποφυγή, όμως, κοστίζει.
Καταλαβαίνω από ίδια εμπειρία όταν πολλά στελέχη μου λένε:
Φοβάμαι μήπως εκτεθώ, φοβάμαι ότι θα τα χάσω και θα γίνω ρεζίλι.
Η αλήθεια είναι ότι με την απουσία τους εκτίθενται ήδη. Απλώς χωρίς έλεγχο.
Όταν δεν μιλάς εσύ, μιλούν άλλοι για εσένα. Όταν δεν δίνεις εσύ το αφήγημα, δημιουργείται από τρίτους.
Η δημόσια παρουσία δεν είναι θέμα ego. Είναι θέμα ευθύνης. Είναι μέρος του ρόλου. Πρέπει να φαίνεσαι διότι πρέπει να καθοδηγείς, να εμπνέεις και να εκπροσωπείς. Ένα σωστό media & stage training δεν σε μαθαίνει ατάκες. Χτίζει δομή σκέψης. Βοηθά το στέλεχος να οργανώσει το μήνυμά του, να διαχειριστεί δύσκολες ερωτήσεις, να μετατρέψει το άγχος σε ενέργεια. Και το πιο σημαντικό να νιώσει άνετα με το ποιος/ποια είναι πάνω στη σκηνή.
Ηγεσία χωρίς φωνή δεν έχει το μέγιστο εκτόπισμα
Οι σύγχρονες επιχειρήσεις χρειάζονται ισχυρό αποτύπωμα. Η εικόνα και η εξωστρέφεια είναι απαραίτητες για την ουσία.
Και αυτό το αποτύπωμα περνά μέσα από τους ανθρώπους τους. Από το management style. Από το πώς μιλάς, πώς στέκεσαι, πώς απαντάς, πώς συνδέεσαι.
Το καλό νέο;
Η δημόσια ομιλία δεν είναι ταλέντο. Είναι δεξιότητα. Και οι δεξιότητες μαθαίνονται. Οι περισσότεροι άνθρωποι με τους οποίους δούλεψα και δουλεύω στην αρχή δεν πιστεύουν ότι είναι εφικτό. Ακούω συνέχεια κατανοητούς δισταγμούς και δικαιολογίες, ατάκες: έτσι είμαι εγώ, δεν είμαι καλή με τα λόγια, το έχω από μικρός, δεν μου αρέσει, δεν έχω χρόνο… Όσο απίστευτο και αν φαίνεται σε αυτούς που βιώνουν αυτή την πρόκληση, το καλό νέο είναι ότι αυτή η δεξιότητα μαθαίνεται γρήγορα και αρκετά εύκολα.
Το καλύτερο νέο;
Όταν ένας ηγέτης βρίσκει τη φωνή του, αλλάζει όλο το παιχνίδι. Για τον ίδιο. Για την ομάδα του. Για την επιχείρησή του.
