Προσωπικότητες από τον επιχειρηματικό χώρο της Κύπρου μας ανοίγουν τα σπίτια τους και μας επιτρέπουν να δούμε πέρα από τον ρόλο τους στη δουλειά. Μιλούν για τον τρόπο που ζουν, σκέφτονται και αποφορτίζονται, για αντικείμενα που έχουν και κουβαλούν ιστορίες, για τις συνήθειες που ορίζουν την καθημερινότητά τους και για τις μικρές εκείνες στιγμές που μεταμορφώνουν το σπίτι σε λιμάνι.
Για μερικά από αυτά τα στελέχη ο προσωπικός χώρος είναι επέκταση της επαγγελματικής τους καθημερινότητας ενώ για άλλα παραμένει αυστηρά προστατευμένος άρα και αποσυνδεδεμένος από τη δουλειά.
Farah Shammas: Authentic living
Για τη Farah Shammas, managing director του St Raphael Resort and Marina, το σπίτι είναι ένας χώρος γεμάτος μνήμες, οικογενειακές ιστορίες και αντικείμενα με συναισθηματική αξία. Η ίδια το περιγράφει με μία λέξη, «αυθεντικό». Ένα σπίτι όπου το κάθε τι έχει τη δική του ιστορία. Ανάμεσα σε κειμήλια, έργα τέχνης και αντικείμενα που τη συνδέουν με την παιδική της ηλικία και την οικογενειακή της κληρονομιά, ξεχωρίζουν λεπτομέρειες όπως τα αραβικά πλακάκια από το ιστορικό εστιατόριο Phoenician, τα οποία διατηρεί ως μια πολύτιμη ανάμνηση από τον παππού της. Σ’ αυτό το οικογενειακό καταφύγιο η αυθεντικότητα δεν αποτελεί στοιχείο αισθητικής αλλά τρόπο ζωής. Και παρά το απαιτητικό πρόγραμμά της ως επικεφαλής ενός από τα σημαντικότερα ξενοδοχειακά συγκροτήματα της Κύπρου, ως μητέρα τριών παιδιών φροντίζει η μέρα της να κλείνει πάντα με αγκαλιές, συζητήσεις και παραμύθια.
Είτε στο γραφείο είτε στο σπίτι η δουλειά είναι μέρος της ζωής μου. Είναι το πάθος, η αγάπη και ο σκοπός μου. Ο πατέρας μου, όταν ήμουν παιδί, μου έλεγε ότι το μυστικό για να είσαι ευτυχισμένος είναι να βρεις κάτι που αγαπάς να κάνεις και μετά να βρεις κάποιον να σε πληρώνει γι’ αυτό. Έτσι ποτέ δεν αντιμετωπίζω τη δουλειά σαν δουλειά.
Όταν κλείνει η πόρτα του σπιτιού αφήνω έξω, ή τουλάχιστον προσπαθώ, την αρνητικότητα, τα προβλήματα και δυσκολίες που δεν αφορούν την οικογένειά μου. Όταν είμαι με τα παιδιά μου, τους αξίζει όλη μου την προσοχή. Δεν είναι πάντα δυνατό, αλλά προσπαθώ όσο πιο πολύ γίνεται.
Αυτό το σπίτι είναι ο ασφαλής χώρος της οικογένειάς μου. Εδώ μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας, να χαλαρώνουμε, να σκεφτόμαστε, να δημιουργούμε, να ξεκουραζόμαστε, να ανανεωνόμαστε και να επαναφορτιζόμαστε.
Σκέφτομαι συνέχεια, ακόμα και όταν χαλαρώνω, ίσως περισσότερο, μάλιστα, τις ώρες αυτές. Χρειάζεσαι χρόνο και στιγμές ηρεμίας για να είσαι δημιουργικός ή ακόμα και λίγη βαρεμάρα θα έλεγα, γι’ αυτό πολλές ιδέες και εμπνεύσεις προέρχονται από το σπίτι.
Αγαπώ όλους τους χώρους του σπιτιού μου. Θα έλεγα ότι το καθιστικό με τα οικογενειακά κειμήλια και τους ωραίους πίνακες είναι από τους πιο όμορφους. Από εκεί μπορούμε να απολαμβάνουμε την υπέροχη θέα της θάλασσας και της Λεμεσού, που τόσο αγαπάμε ο σύζυγός μου κι εγώ. Δεν υπάρχει τηλεόραση εκεί, όπου μας αρέσει να καθόμαστε και να τα λέμε, όταν μπορούμε.
Δεν οργανώνω επαγγελματικές συναντήσεις στο σπίτι εκτός κι αν είναι online. Mερικές φορές υπάρχουν έγγραφα για υπογραφή, το λάπτοπ στο τραπέζι του φαγητού, σημειώσεις εδώ κι εκεί, αλλά γενικά το σπίτι μας δεν συνδυάζεται με τη δουλειά.
Η ρουτίνα πριν φύγω από το σπίτι περιλαμβάνει μακιγιάζ, ένα ginger shot, παίρνω τα σνακ και το protein shake μου, ζεστό λεμόνι και μετά μπαίνω στο αυτοκίνητο.
Λατρεύω το διάβασμα και τη μάθηση, αλλά λόγω έλλειψης χρόνου, διαβάζω πιο αραιά από ό,τι θα ήθελα. Ανακάλυψα, όμως, τη χαρά των audiobooks πριν από μερικά χρόνια και ακούω δυο με τρία βιβλία τον μήνα, κυρίως αυτοβιογραφίες, self-help και άλλα με επιχειρηματικό περιεχόμενο. Μόλις τελείωσα το - The millionaire next door - παλαιότερο αλλά πολύ χρήσιμο για το πώς να μεγαλώνεις παιδιά ευτυχισμένα κι επιτυχημένα.
Παλαιότερα ήμουν συλλέκτρια στολιδιών αλλά όχι πια. Δεν πετάω πράγματα, γιατί είμαι πολύ συναισθηματική. Εκτιμώ οτιδήποτε έχει ιστορία. Πολλά έπιπλα είναι από το σπίτι της παιδικής μου ηλικίας, ακόμα και τα κορίτσια μου κοιμούνται στα παιδικά κρεβατάκια που είχα εγώ όταν ήμουν μικρή.
Ορίζω ως πολυτέλεια στον προσωπικό χώρο την ελευθερία να είμαστε ο εαυτός μας, να χορεύουμε, να γελάμε, να παίζουμε και να περνάμε ποιοτικό χρόνο μαζί και μόνοι μας.
Αν έπρεπε να κρατήσω μόνο τρία αντικείμενα από το σπίτι, θα επέλεγα το αντίκα τραπέζι για τα χαρτιά, τον πίνακα του New Forest και την παιδική καρέκλα της προγιαγιάς μου.
Κρατάω αντικείμενα, όπως έναν πολυέλαιο στο καθιστικό, που μου θυμίζει τη γιαγιά μου και τη φροντίδα που έδειχνε γι’ αυτόν.
Τα παλιά, αραβικού τύπου, πλακάκια από το εστιατόριο Phoenician, που κατεδαφίσαμε για να χτίσουμε τον πύργο δίπλα στο ξενοδοχείο, και τα οποία χρησιμοποίησα στις τουαλέτες επισκεπτών στο σπίτι, είναι μια μικρή ανάμνηση από τον παππού μου, που με κάνει χαρούμενη.
Ένα κομμάτι που κουβαλά μια ιδιαίτερη προσωπική μου ιστορία είναι ο πίνακας του New Forest στην τραπεζαρία, που διάλεξα με τον πατέρα μου στα 14 μου. Στο πίσω μέρος της απόδειξης έγραψε: για την Farah όταν θα έχει το δικό της σπίτι. Η μητέρα μού τον έστειλε όταν πήρα το πρώτο μου σπίτι μετά τις σπουδές.
Είχα συλλογές, αλλά μεγαλώνοντας συνειδητοποίησα ότι δεν υπάρχει λόγος να έχουμε τόσα πολλά πράγματα στο σπίτι. Τώρα συλλέγω αναμνήσεις.
*Από το περιοδικό IN Business.
