Η πανδημία COVID-19 άλλαξε σημαντικά τον ρόλο του Ανθρώπινου Δυναμικού, μετατρέποντάς το από μια κατά βάση γραφειοκρατική λειτουργία σε στρατηγικό συνεργάτη που εμπλέκεται στενά με την ηγεσία, υπογράμμισε η Μαρία Καραντώνη, Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου και Επικεφαλής του Τμήματος Ανθρώπινου Δυναμικού (Head of People) της KPMG Κύπρου, μιλώντας στην ενότητα «Future of Work» (Το Μέλλον της Εργασίας) του INSPIRE 2026.
Η κ. Καραντώνη ανέφερε: «Το τμήμα Ανθρώπινου Δυναμικού κατείχε παλαιότερα μια πιο δευτερεύουσα θέση εντός των οργανισμών, ωστόσο η πανδημία επιτάχυνε τη μετάβασή του σε έναν πιο αναβαθμισμένο στρατηγικό ρόλο».
Υπογράμμισε επίσης ότι η προσέλκυση και η παραμονή των ταλέντων στην εταιρεία αποτελούν ολοένα και πιο σημαντικές αρμοδιότητες για τα τμήματα Ανθρώπινου Δυναμικού, ιδιαίτερα καθώς οι εταιρείες καλούνται να διαχειριστούν εργατικό δυναμικό που εκτείνεται σε διαφορετικές γενιές.
- Διαβάστε επίσης: Γιώργος Χρυσοχός: Μετά την επέκταση στο εξωτερικό εκτιμήσαμε περισσότερο την Κύπρο
- Διαβάστε επίσης: Όμιλος GCC: «Αν θες να συνεχίσει να υπάρχει η εταιρεία, δεν μπορείς να κάνεις απλή αριθμητική» - Πατέρας και γιος μιλούν για τη διαδοχή, την εμπιστοσύνη και τη συνέχεια
- Διαβάστε επίσης: Ανδρέας Σιεηττάνης: «Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι το χόμπι μου θα μπορούσε να γίνει το επάγγελμά μου»
- Διαβάστε επίσης: Χαράλαμπος Προύντζος: Η Λευκωσία είναι η πρώτη πόλη στην Κύπρο και μια από τις πρώτες στην Ευρώπη που έχει δημιουργήσει ψηφιακό δίδυμο έξυπνης πόλης
Σύμφωνα με την κα. Καραντώνη, η διαχείριση εργαζομένων από διαφορετικές γενιές απαιτεί από τους οργανισμούς να υιοθετούν διαφορετικές προσεγγίσεις, ενώ η κουλτούρα του χώρου εργασίας και οι εταιρικές αξίες έχουν επίσης αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία.
Σημείωσε ακόμα ότι οι αξίες μιας εταιρείας συμβάλλουν στη διαμόρφωση της κουλτούρας της και αντικατοπτρίζονται στις επιλογές που κάνουν οι οργανισμοί –ιδίως όταν καλούνται να λάβουν δύσκολες αποφάσεις– καθώς και στον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρονται στους εργαζομένους τους.
Αναφέρθηκε επίσης στις διαφορές στη στάση απέναντι στη δέσμευση προς τον οργανισμό μεταξύ των διαφόρων γενεών. Όπως ανέφερε, οι παλαιότερες γενιές επιδείκνυαν παραδοσιακά ισχυρότερη δέσμευση προς τους οργανισμούς τους, ενώ οι νεότερες γενιές τείνουν να παρουσιάζουν χαμηλότερα επίπεδα προσήλωσης, δημιουργώντας έτσι νέες προκλήσεις για τους εργοδότες που επιδιώκουν να προσελκύσουν και να διακρατήσουν ταλέντα.
