Ένας υπάλληλος σε λογιστικό γραφείο, ένας εργαζόμενος σε ξενοδοχείο και ένας υπάλληλος σε επιχείρηση χονδρικού εμπορίου. Τρεις συνηθισμένες δουλειές, από αυτές που στηρίζουν ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής οικονομίας. Aς υποθέσουμε ότι και οι τρεις δουλεύουν στην Ελλάδα, οκτώ ώρες την ημέρα. Συνολικά, δουλεύουν 256 ημέρες τον χρόνο, 8 ώρες την ημέρα.
Κι όμως, η μεγάλη διάρκεια της εργασίας δεν μεταφράζεται σε αντίστοιχη παραγωγή. Το ΑΕΠ που παράγεται ανά ώρα εργασίας στην Ελλάδα κινείται περίπου στα 23-24 ευρώ, όταν στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι πάνω από 50 ευρώ, ανάλογα με τη μέτρηση και τη βάση σύγκρισης.
Η διαφορά είναι τεράστια. Και αποκαλύπτει ότι το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας δεν είναι πρωτίστως πόσες ώρες δουλεύουμε, αλλά τι καταφέρνουμε να παράγουμε μέσα σε κάθε μία από αυτές. Το παράδοξο στην ελληνική οικονομία είναι πως οι Έλληνες εργάζονται περισσότερο από τους περισσότερους Ευρωπαίους, αλλά παράγουν πολύ λιγότερη οικονομική αξία ανά ώρα εργασίας.
Αναλυτικά, σύμφωνα με τα στοιχεία του 2025, από την πλατφόρμα Greece in Figures, που επεξεργάζεται επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, της Eurostat και άλλων ιδρυμάτων ή φορέων, προκύπτει ότι στην Ελλάδα, ένας μισθωτός σε κάποιο λογιστικό γραφείο, μια ρεσεψιονίστ σε ξενοδοχείο και ένας εργαζόμενος σε επιχείρηση χονδρικού εμπορίου εργάζονται κατά μέσο όρο 2.047,7 ώρες τον χρόνο.
Παράγουν, την ώρα, περίπου 23 ευρώ και αμείβονται, κατά μέσο όρο, με 12,1 ευρώ. Αν υποθέσουμε ότι οι ίδιοι εργαζόμενοι βρίσκονταν, όχι στην Ελλάδα, αλλά στη Γερμανία, τα περίπου 245 8ωρά τους, ανά έτος, δεν θα είχαν την ίδια οικονομική δύναμη με τις οκτώ ώρες ενός Έλληνα εργαζόμενου. Θα εργάζονταν κατά μέσο όρο 1.302,7 ώρες τον χρόνο, παράγοντας 72,91 ευρώ σε μία ώρα, και η αμοιβή τους θα ήταν τουλάχιστον 44,9 ευρώ την ώρα.
Στην Ισπανία, η ετήσια απασχόληση στους συγκεκριμένους κλάδους είναι 1.703,8 ώρες, στη Γαλλία 1.561,9 και ο μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι 1.642,9 ώρες το έτος. Δηλαδή ο Έλληνας εργαζόμενος σε αυτούς τους κλάδους δουλεύει περίπου 445 ώρες περισσότερες τον χρόνο από τον Γερμανό. Σχεδόν 56 επιπλέον οκτάωρα. Και όμως, όταν μετρήσουμε τι παράγεται μέσα σε κάθε ώρα, η εικόνα αντιστρέφεται.
Στην Ελλάδα, το ΑΕΠ που αντιστοιχεί σε μία ώρα εργασίας είναι περίπου 24,3 ευρώ. Στην Ισπανία φτάνει τα 45,71 ευρώ, στη Γαλλία τα 65,9 ευρώ, στη Γερμανία τα 72,91 ευρώ, ενώ ο μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι 53,15 ευρώ. Στους ίδιους κλάδους, η μέση ωριαία αμοιβή ενός Έλληνα εργαζομένου είναι μόλις 9,3 ευρώ. Στην Ισπανία είναι 23,6 ευρώ, στη Γαλλία 33,7 ευρώ, στη Γερμανία 36,1 ευρώ, ενώ ο μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι 24,9 ευρώ.
Καθώς η παραγωγικότητα δεν μετρά πόσο κουράζεται ένας άνθρωπος αλλά πόση οικονομική αξία μπορεί να δημιουργήσει μέσα στο ωράριο εργασίας του, είναι σχεδόν κοινός τόπος πως ολοένα και λιγότερο εξαρτάται από τον ίδιο τον εργαζόμενο.
Οι αριθμοί δείχνουν πως ο εργαζόμενος στην Ελλάδα δουλεύει περισσότερες ώρες, αλλά η ώρα του παράγει λιγότερη αξία. Και επειδή η οικονομία παράγει λιγότερη αξία ανά ώρα, η δυνατότητα να προσφέρει υψηλότερες αμοιβές είναι επίσης περιορισμένη.
Πού εντοπίζεται το πρόβλημα
Το πρόβλημα, σύμφωνα με τους ειδικούς, βρίσκεται στη ραχοκοκαλιά του ελληνικού παραγωγικού μοντέλου: στις μικρές επιχειρήσεις, στις χαμηλές επενδύσεις, στην τεχνολογία, στην οργάνωση της εργασίας, στις δεξιότητες, στη χρηματοδότηση και στη μεγάλη συμμετοχή κλάδων όπου η προστιθέμενη αξία ανά ώρα είναι χαμηλότερη.
Όπως παραδέχονται εκπρόσωποι τόσο των εργοδοτικών οργανώσεων όσο και της ΓΣΕ.Ε., για χρόνια, ιδιαίτερα μετά τη δεκαετή οικονομική κρίση, η Ελλάδα επένδυσε λιγότερο από όσο χρειαζόταν σε παραγωγικό εξοπλισμό, τεχνολογία, λογισμικό, έρευνα και ανάπτυξη.
Η χώρα έχει κάνει βήματα τα τελευταία χρόνια, επισημαίνουν, όμως το επενδυτικό κενό παραμένει. Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο καθαρή όταν κοιτάξει κανείς το μέγεθος των επιχειρήσεων. Η ελληνική οικονομία αποτελείται σε πολύ μεγάλο βαθμό από μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις και εμφανίζουν ιδιαίτερα μεγάλο παραγωγικό χάσμα σε σχέση με τις μεγαλύτερες.
Η χρήση της τεχνολογίας είναι επίσης σημαντικός, αν όχι καθοριστικός, παράγοντας, καθώς ένας εργαζόμενος που δουλεύει με σύγχρονα μηχανήματα, αυτοματισμούς, λογισμικό και τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να παράγει μέσα σε μία ώρα πολύ περισσότερη αξία από έναν εργαζόμενο που κάνει την ίδια δουλειά χειροκίνητα. Κι εδώ, αν και η χώρα μας έχει βελτιωθεί σημαντικά στην ψηφιοποίηση, η εικόνα παραμένει θολή.
Και τέλος, υπάρχει και το θέμα της ίδιας της σύνθεσης της ελληνικής οικονομίας. Ο τουρισμός, το εμπόριο, η εστίαση και άλλες υπηρεσίες έχουν πολύ μεγάλη σημασία για την απασχόληση και τις εξαγωγές της Ελλάδας, όμως η προστιθέμενη αξία ανά εργαζόμενο είναι συνήθως χαμηλότερη.
Πηγή: euro2day.gr
