Προσωπικότητες από τον επιχειρηματικό χώρο της Κύπρου μας ανοίγουν τα σπίτια τους και μας επιτρέπουν να δούμε πέρα από τον ρόλο τους στη δουλειά. Μιλούν για τον τρόπο που ζουν, σκέφτονται και αποφορτίζονται, για αντικείμενα που έχουν και κουβαλούν ιστορίες, για τις συνήθειες που ορίζουν την καθημερινότητά τους και για τις μικρές εκείνες στιγμές που μεταμορφώνουν το σπίτι σε λιμάνι.
Για μερικά από αυτά τα στελέχη ο προσωπικός χώρος είναι επέκταση της επαγγελματικής τους καθημερινότητας ενώ για άλλα παραμένει αυστηρά προστατευμένος άρα και αποσυνδεδεμένος από τη δουλειά.
Νατάσα Πηλείδου: Το σπίτι της Zηνοβίας
Λίγα σπίτια κουβαλούν τόσο έντονα τα αποτυπώματα των ανθρώπων που έζησαν σ’ αυτά στο πέρασμα των χρόνων. Το σπίτι της Νατάσας Πηλείδου, γενικής διευθύντριας της eWise Cyprus-ESSO, που δεν λειτουργεί απλώς ως κατοικία, αλλά ως φυσική συνέχεια μιας οικογενειακής διαδρομής, είναι ένα από αυτά. Χτισμένο το 1935, το άλλοτε σπίτι της γιαγιάς Ζηνοβίας διατηρεί στη δομή και στις λεπτομέρειές του στοιχεία προηγούμενων γενεών, από αντικείμενα καθημερινής χρήσης μέχρι μικρές, σχεδόν αθέατες, ιστορικές αναφορές. Δεν παραμένει, ωστόσο, ένα στατικό αποτύπωμα του παρελθόντος. Εξελίσσεται για να φιλοξενεί τις στιγμές αλλά και τους γρήγορους ρυθμούς μιας πενταμελούς οικογένειας του σήμερα. Και αν η ησυχία αποτελεί σπάνια πολυτέλεια, η εικόνα που σηματοδοτεί το τέλος κάθε δύσκολης ημέρας παραμένει η ίδια. Τα παιδιά της να τρέχουν να την υποδεχτούν μόλις ανοίξει την πόρτα.
Η μέρα ξεκινά με πρωινό ξύπνημα μεταξύ 04:45 και 05:30, αναλόγως αν θα κάνω το πρωινό μου τρέξιμο ή όχι. Ακολουθεί ένας αγώνας δρόμου, μέχρι να αφήσω τα τρία μου παιδιά στα σχολεία τους μέχρι τις 07:45. Φτάνω στη δουλειά γύρω στις 08:00 και ήδη νιώθω ότι το πιο δύσκολο κομμάτι της ημέρας μου έχει φύγει. Η ημέρα τελειώνει στις 21:00 μετά τα μπάνια των παιδιών, όταν και η μεγάλη μου κόρη πέσει για ύπνο. Τότε κλέβω μια-δυο ώρες για τον εαυτό μου προτού πάω κι εγώ για ύπνο.
Μένω στο σπίτι της γιαγιάς μου από την πλευρά του πατέρα μου, το οποίο κτίστηκε το 1935, και έχω κρατήσει τα πλείστα έπιπλα από κρεβάτια και ντουλάπες μέχρι καναπέ, τραπεζάκια του καφέ, τραπεζαρία και καρέκλες.
Αν έπρεπε να το περιγράψω με μια λέξη θα έλεγα ότι για κάποιους είναι το σπίτι της Ζηνοβίας. Ως γνωστή δασκάλα της εποχής η γιαγιά μου έχει αφήσει έντονη τη σφραγίδα της.
Μου αρέσουν πολύ τα παλιά αντικείμενα, από ρούχα μέχρι αυτοκίνητα. Με την πάροδο του χρόνου προσπαθώ να είμαι πιο επιλεκτική, για να… μη γεμίζω το σπίτι με σαβούρα, όπως θα έλεγε η μητέρα μου.
Ο ήχος που χαρακτηρίζει περισσότερο το σπίτι μου είναι αυτός από τα φιλικουτούνια. Μεγαλώνοντας, πάντα μου άρεσε το χαρακτηριστικό τους κελάηδημα στο σπίτι μας στους Άγιους Ομολογητές, όπου πέρασα τα πρώτα μου χρόνια.
Είναι δύσκολο να προσδιορίσω τον αγαπημένο μου χώρο στο σπίτι. Το μισό είναι διατηρητέο και το άλλο μισό μια μοντέρνα προσθήκη. Σταθερά αγαπημένος χώρος για όλη την οικογένεια είναι ο κήπος μας. Ένας περήφανα κυπριακός κήπος με ενδημικά δέντρα, λουλούδια και φυτά. Κάποτε μυρίζει βασιλικό, άλλοτε θυμάρι, ρίγανη ή φούλι.
Χώρος αποφόρτισης αλλά και σκέψης είναι για μένα το σπίτι μου, ανάλογα με την περίσταση.
Προσπαθώ να αφήνω έξω το άγχος και την εμμονή με προβλήματα της καθημερινότητας, τα οποία καμιά φορά φαντάζουν μεγάλα, ενώ στην πραγματικότητα είναι διαχειρίσιμα.
Η ησυχία αποτελεί για εμένα πολυτέλεια στον προσωπικό μου χώρο. Συνήθως επικρατεί ένα, κατά το πλείστον ευχάριστο, πανδαιμόνιο.
To βιβλίο που διαβάζω αυτή την περίοδο είναι το De Profundis του Oscar Wilde. Συνήθως προτιμώ τα μυθιστορήματα.
Σκέφτομαι τη δουλειά στον ύπνο και στον ξύπνιο μου. Για μένα η εργασία είναι χαρά και ευλογία, στο σπίτι τη σκέφτομαι χωρίς άγχος και με περισσότερη φαντασία.
Ευτυχώς το σπίτι δεν έγινε ποτέ το βασικό μου γραφείο εκτός από την πρώτη φάση του lockdown. Είχα την τύχη να εργάζομαι σε ουσιώδεις υπηρεσίες κατά τη διάρκεια της κρίσης του κορωνοϊού, αρχικά στο Υφυπουργείο Ναυτιλίας και αργότερα στο Υπουργείο Ενέργειας, Εμπορίου και Βιομηχανίας.
Έχω πολλά όμορφα αναμνηστικά όπως πλακέτες, κατασκευές παιδιών από διάφορα σχολεία της Κύπρου, μικρά καραβάκια και άλλα ενθύμια από τη θητεία μου στα υπουργεία. Μάλλον παραπλανούν σε σχέση με την παρούσα μου ενασχόληση.
Πριν φύγω από το σπίτι ετοιμάζω φρούτα και σαλάτα, τα οποία παίρνω μαζί μου στη δουλειά, για να αποφεύγω τα ανθυγιεινά σνακ.
Τα παιδιά μου που τρέχουν να με υποδεχτούν, είναι η πρώτη μου εικόνα όταν ανοίγω την πόρτα του σπιτιού μετά από μια γεμάτη μέρα στη δουλειά.
Τα πλείστα έπιπλα, από την τραπεζαρία και τον καναπέ στο χωλ, μέχρι το γραφείο και τις ασορτί δερμάτινες καρέκλες του παππού μου, έχουν τη δική τους ιστορία και θυμίζουν κάτι διαφορετικό στον καθένα από εμάς που μεγαλώσαμε ή ζήσαμε μαζί τους.
Το MGB Roadster του 1973, που είχα την τύχη και την ευτυχία να πάρω ως δώρο γενεθλίων από τους γονείς μου στα 19, είναι το αντικείμενο που έχει ιδιαίτερη συναισθηματική αξία για μένα και βρίσκεται στο γκαράζ του σπιτιού. Ευελπιστώ ότι δεν θα το αποχωριστώ ποτέ.
Στο εσωτερικό της ντουλάπας του υπνοδωματίου μου αναγράφονται με μολύβι οι ημερομηνίες και ώρες γέννησης του πατέρα και των αδελφών μου.
*Από το περιοδικό IN Business, τεύχος Ιουλίου 2026.
